
«صبح بخیر» که برداشتی ساده از موضوع همیشگی کارگردان یاسوجیرو اوزو درباره چالشهای روابط بین نسلی است، داستان دو پسر جوان را روایت میکند که پس از اینکه والدینشان از خرید تلویزیون خودداری میکنند، در اعتراض به صحبت کردن دست میکشند. اوزو انبوهی از گنگهای ظریف را از طریق پرترهای خانوادگی به غنای فیلمهای دراماتیک خود میبافد و ضعفهای دنیای بزرگسالان را از نگاه قهرمانهای فرزندش به سخره میگیرد. این کمدی جذاب با رنگهای خیرهکننده و در حومهای از توکیو، جایی که زنان خانهدار درباره ماشین لباسشویی جدید همسایهها شایعات میگویند و شوهران بیکار بهعنوان فروشنده خانه به خانه دنبال کار میگردند، این کمدی جذاب، کلاسیک بیآرام خود اوزو به دنیا آمدم، اما . . . به آرامی مصرف گرایی در ژاپن پس از جنگ را هجو می کند.